Down on the west coast: road trip through Portugal

DSC_3311 kopia

Surf trips with a board on the rooftop should be spontaneous. No plans and going off the track define the spirit of it. Besides, it can lead through some amazing paths to an unexpected discovery. Sometimes you get lost and it’s worth it, other time a road just leads to nowhere. My spontaneous journey, like all trips with no particular scheduled, had its ups and downs: marvellous sunrises and sunsets or drinking fresh café on the top of the cliff but also terrible camping sites, having no map and arguing above the car navigation.

 

* * *

 

Podróże z deską surferską na dachu powinny być spontaniczne, a brak planów i zbaczanie z trasy doskonale wpisują się w ich rysopis. Mogą one też zaowocować odkryciem pięknych miejsc na zupełnym odludziu, gdzie rano obudzi nas tylko szum oceanu. Albo niesamowitymi zachodami słońca w niebanalnych lokalizacjach, których nie ma w żadnym przewodniku.

*przewiń w dół aby przeczytać po Polsku

* * *

 

But since Portugal is among my favourite countries it couldn’t fail. I have spent there already quite a lot of time and I absolutely love it. I lived more on the north though and never had enough time to visit the South which is famous for its breathtaking views and wild nature. I took a countless number of great photos in Algarve but after just one glimpse you can’t really tell the effort I have put into it. Not even after two. You can’t tell the story that stays behind the picture either.  But I can.

Algarve is a region located on the south of Portugal. When I think of it, I think of massive ocean waves, surfers and the place that indicates for me the end of Europe.

DSC_3051 kopia

DSC_3038 kopia

DSC_3027 kopia

We started the journey in Faro. Though it’s quite a small town it still counts as one of the biggest cities of Algarve. It’s old with lots of Mauritian details that show the Arab influences from the past. Tiny streets and small houses generate a unique and charming atmosphere. It’s worth to spend here half a day but I would say that’s enough.

However, we were able to discover all its charms only the day after the arrival. We successfully wasted the first few hours trying to rent a car. That’s definitely a minus of being spontaneous. It’s better to invest some time on the research before not to waste it during your holiday. Vacation time is precious and everybody knows about it. Big companies like Hertz, Europcar or Avis usually have certain requirements like minimum age or credit card. I didn’t know about it but since that time I’m already smarter and I know that it’s better if you check in advance. Local car rentals usually offer better and cheaper deals.

DSC_3139 kopia

But to be fair, I have to mention, that there were also some advantages of being spontaneous. We found our first accommodation by chance. Just after getting off the bus, we turned into the first hotel that we spotted. The place, in a sense, was charming. With one bedside table, one lamp and a faded colour painting of a surfer hanging crookedly on the wall. Since the rest of the holiday, we spent in a tent, later on, it turned out to be one of the most luxurious accommodations.

DSC_3024 kopia

DSC_3092 kopia

I love having breakfast in the city. And additionally, Portuguese breakfasts are among my favourites because they’re simple and delicious. My top choice is café com leite and croissant de chocolate. This croissant has nothing to do with a French version but I still absolutely love it. Alternatively, you can go for cheese toast with orange juice. You will always find some good cafe place where people are drinking their espresso with no rush at all. There’s always time for coffee. in Portugal.

From Faro, we headed into the ocean direction, through Lagos, Sines and Amado.

Lagos is a nice old town. Charming, but overloaded with people. Here I saw the famous Algarve cliffs for the first time and that’s also where we decided to set up the tent for the second night. Fortunately, we started looking for a place in advance. Sleeping right next to the ocean sounds tempting, but soon we realized that it’s unrealistic. The water level increases in the night when the high tide comes and takes the whole beach away. Most of the spots on the cliffs were too steep. It was already getting dark so the time pressure was high but luckily, we managed to find something appropriate. Or at least acceptable. And probably illegal.

DSC_3087 kopia

We chose a flattened slope near the restaurant, a bit distant from the city. The stones climb into clothes, but we didn’t mind since having a place to stay was already enough. Although October is still quite warm in Portugal, the cold wind from the Atlantic Ocean cools down the air temperature in the evening. If someone is such a chilly person as I am, it’s worth investing in a few blankets. Or a person who will sleep by your side to cuddle.

Fixing a tent in a dark means also one more thing: you have no clue what to expect in the morning. And that was one of the most beautiful views in my life. The calm ocean and cliffs at sunrise are breathtaking. But as it turned out, I was not the only one who was waiting for it. The dawn brought with itself several motivated photographers and walkers who also wanted to welcome a new day in such an amazing location.

DSC_3083 kopia.jpg

IMG_9350 copy

IMG_9417 copy

As we finished breakfast, we moved further with a rented surfboard on the roof.

Sines, which was on our way, is the westernmost point of the country. While I was standing there I thought that for the long long time, ahead of me, there is only the ocean and nothing else. I also had this feeling once, when I was standing on the other side of the Atlantic, but it was way more melancholic since it made me distant from everyone I love.

Praia do Amado welcomed us with an absolutely speechless view. The mist was really high and it made the whole area more picturesque. The beach was bathed in white milk and surfers merely loomed on the horizon. It was quite chilly and my 3/2 mm wetsuits was definitely not enough. But I convinced myself when I was packing that I look good in it. Thus I had to suffer in the name of fashion. Ocean’s waves and continues paddling takes a lot of energy but that makes it a good excuse for a big pizza with no regrets.

 

DSC_3108 kopia

IMG_9391 copy.jpg

DSC_3120 kopia

IMG_9409 copy

Heading up from Amado you will find a small village called Carrapeteira. They have a few nice places where you can eat but it was Xaboita Restaurante & Pizzeria who stole my heart.

We slept at Amado. For the future, I know that a campervan is definitely a better option than a tent. And looks way cooler. But no matter what you are travelling with, you can always have an outdoor breakfast with a sound of espresso getting ready in your coffee machine. And it makes your day.

The next point on the map was Praia da Bordeira. Not so crowded, but also without those visual sensations that were left behind us after foggy Amado. After a few campsites that we had visited, some of them better and some terrible, Lisbon and the amazing Sintra, to where I always gladly return, we headed back South. The real adventure was ahead.

 

Of course, we had no clue where we will set up a tent but a traffic jam slightly changed our non-existing plan. While drinking espresso at 11 pm at some forgotten café place in the middle of nowhere, we figured out that after all the camping nights, we actually deserved a hotel. We accidentally landed in a five-star hotel. At least, this is how I perceived an ordinary Eastern-style accommodation that we found, a little bit by chance, in a town called Odemira. We couldn’t book on Airbnb but we decided to go there hoping that it would work out somehow. It did. We bumped into the lady who was just closing the place and agreed to rent us the room. A few days of sleeping in a tent can make the simplest hotel room with a bathroom a miracle. There was no breathtaking view in the morning but I didn’t regret. Beside, Odemira is a very nice town. After a nice stroll and ticking off Portuguese breakfast once again from my Bucket List, we headed to our last beach.

Praia do Arrifana is slightly different than other beaches. A tiny road that leads to it, goes through a small village full of small white houses. It’s so tight that it’s almost impossible to park a car. The narrow path leads down to the ocean. The place is really unique. But this time I gave up surfing for Jeffrey Archer and his Clifftons.

DSC_3296 kopia

In early Autumn, Algarve is definitely calmer and gives you a moment to stop and breathe. Along the way, there will always be a charming small town that will stop you for a while. Also, it’s not very expensive. Although I always have the impression that the Portuguese are quite melancholic, they’re also very friendly and unbelievably helpful. As somebody once said (I’m rephrasing the Moomins now): someone who likes sweets and thinks that there’s always a good time for coffee, can’t be bad*.

* From Finn Family Moomintroll by Tove Jansson: “Someone who eats pancakes and jam can’t be so awfully dangerous.”

 

* * *

 

Z wyjazdu przywiozłam całą masę zdjęć z takich właśnie wyjątkowych lokalizacji: kadr wschodu słońca z namiotu rozstawionego na klifie czy śniadanie z widokiem na ocean. Na zdjęciach zawsze wszystko wygląda pięknie, ale jedno ujęcie nie zdradzi całej historii, która za nim stoi. Takie spontaniczne podróże, choć ostatnio bardzo modne, często mają swoje plusy i minusy, których nie opowie jedno zdjęcie. Zrobię to zatem ja.

Algarve to rejon znajdujący się na południu Portugalii. Kraj oblewa woda niemal ze wszystkich stron, jednak ta tutaj jest nieco cieplejsza. Mnie Algarve kojarzy się z masywnymi falami oceanicznymi, surferami i końcem Europy. Często stojąc tu na wybrzeżu myślałam o tym, że przede mną jest już tylko ocean i a potem długo dłuuugo nic więcej. Kiedyś stojąc po drugiej stronie tego oceanu też towarzyszyło mi to uczucie, ale dodatkowo, jako że bardziej oddalało mnie od wszystkich, których kocham, było o wiele bardziej melancholijne. Poza tym wtedy też myślałam o całym dzielącym wielkim niebie, ale to już zupełnie inna historia.

Swoją podróż po Algarve zaczęłam od Faro, czyli jednej z najlepiej kojarzonych z południowym wybrzeżem miejscowości. To małe portowe miasteczko, na które wystarczy jeden albo nawet pół dnia zwiedzania. Wyróżniają je niskie kamieniczki z bogatymi mauretańskimi zdobieniami, które, przypominają o dawnych wpływach arabskich w tej części świata. Przyjemnie jest trochę pokręcić się po tutejszych wąskich uliczkach i pozaglądać ludziom w okna.

W Faro wylądowaliśmy dość późno wieczorem, dlatego wszystkie te atrakcje musiały zostać odłożone na kolejny dzień. Czekały na nas za to uroki tych spontanicznych podróży, o których rzadko się wspomina.

Niektóre rzeczy warto zaplanować wcześniej, bo nie wszystko, co niezaplanowane jest fajne. Często bywa to najzwyklejszą stratą czasu, którego jak wiadomo na wakacjach, zawsze brakuje. Jeśli więc można, to najlepiej tego uniknąć. Jak na przykład spędzenie kilku pierwszych godzin na lotnisku na próbie wypożyczenia samochodu. W takich miejscach na ogół działają wielkie firmy typu Avis, Hertz itd., które stawiają określone wymogi typu limit wieku czy karta kredytowa na której trzeba mieć określoną (dużą) kwotę. Teraz już jestem mądrzejsza i wiem, że warto poszukać czegoś wcześniej, bo może wyjść dużo taniej i na lepszych warunkach. W każdą kolejną podróż pojechałam już bogatsza o tą wiedzę.

Kiedy już skapitulowaliśmy pod względem wypożyczania samochodu, to napotkaliśmy na niespodziewany plus. Przy czym warto zaznaczyć, że mieliśmy tu dużo szczęścia (tak jak i następnych kilka razy). Nasze pierwsze kroki z przystanku autobusowego skierowaliśmy do hostelu po drugiej stronie ulicy, który okazał się być noclegiem za jedyne 30 euro. Miejsce zdecydowanie klimatyczne, ale absolutnie nie mówimy tu o żadnym instagramowym klimacie. Pokój z jedną lampką, dwoma metalowymi łóżkami i bardzo wyblakłą krzywo wiszącą na ścianie fotografią surfera był jednak jednym z bardziej luksusowych noclegów, które spotkały nas przez kolejne noce z racji tego, że byliśmy głównie skazani na namiot. Co też czasem wychodzi na dobre, innym razem mniej, ale do tego jeszcze wrócę.

Jeśli jesteście w Portugalii, to koniecznie zaliczcie śniadanie w na mieście. Po pierwsze dlatego, że gdzie się nie pójdzie, to są one smaczne, a do tego tanie. Poza tym ja uwielbiam śniadania na mieście, a tutaj mam swój ulubiony model, dlatego też nigdy bym z niego nie zrezygnowała i nawet nie zerkam w menu. Zatem cafe com leite icroissant de chocolate. Ten croissant croissantem do końca nie jest, ale rogalikiem z mieszanki ciasta francuskiego i półkruchego. Ewentualnie druga opcja to zwykłe grzanki i do tego sok pomarańczowy. Ten zestaw można znaleźć niemal w każdej portugalskiej kawiarni, w której niezależnie od pory dnia będzie kilka osób z wolna popijających espresso.

Tutejsza plaża to nic ciekawego i największe przeżycie, jakiego tu doświadczyłam, to spotkanie żeglarza portugalskiego. To taka meduza, która wygląda jak wielki przeźroczysty pieróg, do którego ktoś doczepił parzydełka. Żeglarz portugalski najbardziej kojarzy mi się z moim egzaminem na prawo jazdy, kiedy to pół drogi z panem egzaminatorem przegadaliśmy właśnie o nim. Pan chyba chciał mnie odstresować, co po części mu się udało, ale jako że panicznie boję się meduz, to nie do końca. 

Faro można się szybko nasycić, więc niebawem ruszyliśmy dalej na zachód z planem dotarcia na właściwe wybrzeże – czyli kraniec Europy i wypożyczeniem desek surfingowych. Ruszyliśmy w kierunku Lagos, Sagresi Arrifany.

Lagos to stare miasteczko. Urocze, ale przepełnione turystami. To tu po raz pierwszy zobaczyłam słynne klify Algarve i to tu postanowiliśmy po raz pierwszy zanocować na dziko. Na całe szczęście miejsca zaczęliśmy szukać z wyprzedzeniem. Nocleg u stóp klifów i nad brzegiem oceanu brzmi kusząco, ale w porę zorientowaliśmy się, że jest on dość ryzykowny i raczej niemożliwy. Nocą przypływ zabiera całe plaże, a jako że do niektórych dostęp jest tylko przez jaskinie, które też wypełniają się wodą, więc mielibyśmy się z pyszna z naszym namiotem i zupełnie odciętą drogą ucieczki. W zasadzie brzmi jak jeden z moich koszmarów sennych. Kolejne plaże okazywały się nieodpowiednie, a zbocza gór zbyt strome. Zaczynało się ściemniać, a czasu było coraz mniej. Wreszcie znaleźliśmy miejsce, które wydawało się być odpowiednie, chociaż i to określenie wydaje się być trochę wygórowane. Wypłaszczone zbocze niedaleko restauracji, kawałek oddalone już od miasta, gdzie rozkładanie namiotu było chyba nielegalne, okazało się być pierwszą bazą noclegową. Kamienie trochę gniotły w plecy, ale ulga, że mamy już gdzie spać, wynagradzała niewygodę. Mimo że w Portugalii październikowe dni bywają ciepłe, to zimny wiatr znad Atlantyku zdecydowanie wychładza wieczorne powietrze. Warto więc zainwestować w kilka warstw, zwłaszcza jeśli ktoś jest takim zmarzluchem jak ja.

W takim rozkładaniu się po ciemku jest jeszcze jeden czynnik – niespodzianka, co czeka cię ranem. A tym razem był to jeden z piękniejszych widoków w moim życiu. O poranku nie da się długo wytrzymać w namiocie, bo budzą już pierwsze promienie słoneczne i wdzierający się do środka gorąc. Widok spokojnego oceanu i klifów przy wschodzie słońca zapiera dech w piersiach. Ale jak się okazało, nie tylko ja na niego czekałam, bo już o świcie pojawiło się kilku zmotywowanych fotografów i piechurów chcących powitać nowy dzień w tak niesamowitej lokalizacji.

W Lagos wypożyczyliśmy deski surfingowe i z wcześniej przygotowaną już mapą plaż (jedyna rzecz, jaką zaplanowałam!) ruszyliśmy na południe. Droga na północ z Sines, najdalej wysuniętego w ocean punktu Portugalii, prowadzi przez piękne nadmorskie lasy.

Praia do Amado, czyli ta pierwsza, którą miałam tutaj okazję zobaczyć, przywitała nas niesamowitą mgłą. Cała plaża skąpana była w białym mleku i wyglądała naprawdę nieziemsko. Sylwetki surferów jedynie majaczyły na horyzoncie i czasem wynurzały się na oceanicznych falach. Było dość przenikliwie zimno i jak zwykle dałam się samej sobie oszukać, że pianka 3/2 mm zupełnie mi wystarczy (bo przede wszystkim bardzo dobrze wygląda). Nie wystarczyła. Fale oceaniczne i ciągłe wiosłowanie na desce wyciąga pięć razy więcej energii i ciepła, niż jakikolwiek inny wodny sport, z którym miałam wcześniej do czynienia.

Surfowania próbowałam już wcześniej przez mój półroczny pobyt w Porto, ale jakoś nigdy za bardzo się nie polubiliśmy. Tak było i tym razem. Przy okazji ponad półtora metrowa fala nie pomaga w stawianiu pierwszych kroków, ale za to okazało się, że mój organizm jest w stanie wytrzymać dużo więcej w potyczce z falą, niż się spodziewałam.

Po takim wyziębieniu i przemęczeniu organizmu, zdecydowanie zasługuje się na porządny obiad. Jadąc w górę z Amado dojedzie się do Carrapateiry, która jest małym miasteczkiem z kilkoma przyjemnymi knajpkami i pyszną pizzą w Xaboita Restaurante & Pizzeria.

Na przyszłość wiem, że do Portugalii wypożycza się raczej kamper niż bierze namiot. Jest to zdecydowanie bardziej cool. Ale śniadanie na klifie można odbyć niezależnie od tego. Widok spokojnego oceanu z dźwiękiem pykającego ekspresu do kawy w tle wynagradza takie niewygody (jak się potem okazało nie można przewozić turystycznej kuchenki w bagażu samolotu, haha).

Kolejnym punktem na mapie, przed odwiedzeniem stolicy, była Praia do Arrifana. Nie tak zatłoczona, ale też bez tych wrażeń wizualnych, które zostawiła po sobie skąpana w mgle Amado, za to z mniejszą falą. Po kilku lepszych i gorszych kempingach, które mieliśmy okazję odwiedzić oraz Lizbonie i niesamowitej Sintrze, do których zawsze chętnie wracam, ale opiszę, kiedy indziej, udaliśmy się z powrotem na południe.

Dzięki utrudnieniom w ruchu i wcale nie takich dobrych drogach, nieplanowanie zatrzymaliśmy się w kawiarence pośrodku niczego. Pijąc espresso o 11 w nocy zadecydowaliśmy, że tym razem pominiemy atrakcję rozbijania namiotu po ciemku i wylądowaliśmy w pięciogwiazdkowym hotelu. Przynajmniej tak mi się jawiło zwykłe Airbnb w trochę orientalnym stylu, o które wybłagaliśmy panią joginkę. A późną nocą wcale nie było tak łatwo. Zdesperowani podjechaliśmy do miejsca, które wynaleźliśmy w internecie, licząc, że jakoś się uda. Udało się, bo pani wciąż się krzątała i kiedy zaczęliśmy dobijać się do środka, otworzyła nam drzwi. Kilka dni spania na dziko potrafi wymęczyć i sprawić, że najprostszy pokój hotelowy z łazienką jawi się jako błogosławieństwo. Kołdra nigdy nie jest tak miękka, a materac nigdy tak cudownie się nie zapada, nawet jeśli jest najgorszym materacem świata. Mimo że rankiem nie zaskoczył przepiękny widok z klifu, to i tak wylądowaliśmy całkiem nieźle. Odemira to urokliwe, ale i całkiem spore miasteczko. Poza tym potrzeba nam było cywilizacji.

Praia do Arrifana, nasz ostatni przystanek, jest oddalona od Odemiry niezły kawałek drogi. Ta plaża różni się nieco od innych, bo leży u stóp miasteczka, a prowadzi do niej wąska schodząca do samego oceanu ścieżka, przy której usytuowane są białe domki. Miejsce zdecydowanie ma swój klimat. Ja jednak porzuciłam wtedy surfing na rzecz Jeffreya Archera i Clifftonów.

Algarve wczesną jesienią jest już zdecydowanie spokojniejsze i pozwala odetchnąć. Po drodze zawsze znajdzie się jakieś miasteczko, które czymś urzeknie i zatrzyma na chwilę. Poza tym jest niedrogo, a sympatyczni, ale i melancholijni Portugalczycy, tworzą niepowtarzalny klimat. Bo, parafrazując Muminki*, ktoś kto lubi słodycze i uważa, że zawsze jest dobra pora na kawę, nie może być zły.

*cytat z W Dolinie Muminków Tove Jansson: „Ktośkto je naleśniki z konfituraminie może być strasznie niebezpieczny.”

3 Comments Add yours

  1. Super miałaś wyjazd… i zazdroszcze tego surfingu 🙂

    Like

  2. Anonymous says:

    Od dłuższego czasu marzymy o surfingu!!! Koniecznie musimy spróbować:)

    Like

    1. polecam, chociaż bardzo wysysa energię – ale dla mnie właśnie to jest fajne 😃, i wcale nie jest tak łatwo 😜

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s