Budapest. The place where I have no clue what they are saying but I like it a lot​

I was never planning on going to Budapest until I got one good reason to do so. And that’s how my numerous journeys in this direction started. Actually, I can admit, that before, I was not entirely sure about all the boarders under the Czech Republic. Everything below was kind of blurred.

* * *

Nigdy nie planowałam jechać do Budapesztu, aż pewnego dnia otrzymałam ku temu dobry powód, który dał początek wielu podróżom…

* przejedź w dół, any przeczytać po polsku 🙂

Since this time, firstly because I started visiting this region more often, and secondly because I just thought it’s a shame to be so uneducated, I have updated my knowledge and now I know bit more. I definitely know all Hungarian neighbours, because of the simple reasons that I heard too many stories about “the great times of Hungary” and all the people who own the territory now. Europe had sliced so many times and there were so many boarders that. Don’t exist anymore that now it’s almost impossible to clarify what belongs to whom. I also don’t find it that important.

DSC_8535 copy

But let’s go back to the country, where nobody understands what’s going on, and that’s not because of the complicated history, but because of the language.

I was amazed by Budapest since the very beginning and it’s probably because I was not expecting it to amaze me at all. I was actually not expecting anything from it because I was never planning to go there. Though I should have. After all world-famous capitals that I have already visited, Budapest enchanted me no less than Paris.

City by the river

Let’s start with the fact that cities without water are almost out of the picture for me. The fact that I’m from Wroclaw – the city where the river and its creeks flow through every part of – doesn’t help. Thus, the bar is really high. But Budapest managed. The Danube is really tremendous and impressive. It’s the river on which you can build a civilization.

The Parliament, most probably one of the most beautiful in Europe (and one of the worst ruled – but to be fair Poland is level-pegging) fits with the Danube very well. It’s huge and breath-taking just as the river is. And, just as the Danube, seems to stay firmly since ever. I have a few places where I could just stay and stare at them for hours. Alone or with somebody with whom the silence sounds as good as talking. Among them, there’s the Baltic sea, especially seen for the first time after the whole year, water weir near my home and a park in Porto with the Douro river view that leaves you speechless. The parliament with the Danube is among these things.

Bridges

There’s no better attraction for me than crossing the bridges. Today it was Poniatowski Bridge in Warsaw which I rapidly crossed while sitting in a taxi. It used to be Zwierzyniecki and Grunwaldzki bridge, especially back in the days when it was my daily routine on the way to school, now rather occasionally. I have the unwritten rule stuck in my head which says that whenever you cross the bridge you should glimpse at both sides of the river. Sometimes, in the dense crowd of travelling people, it’s not that easy.

DSC_8492 copy

Budapest deserves more a look into the direction of Vienna, so against river flow. If you look to the East it becomes more industrial. On the left, you will have Buda and on the right Pest. The other way of cutting the city in half is “Buda.fucking.pest”, proposed by touristic t-shirts that can be found on every corner. It doesn’t convince me though.

Pest is the place of impressive buildings, well-known monuments and dozens of langos. It’s always extremely crowded so my best memory from there is when once, in the evening, a dense fog covered most of the city and kicked out most of the tourists (I know, I am a tourist myself as well). The weather left the whole space for me and the feeling of the empty metropolis was really terrific.

DSC_8494 copy
DSC_8586 copy

DSC_8495 copy

Immense tenements prove the scale of the city, gorgeous sculptures look at you from every building, you only need to lookup. Besides, the colourful roofs are iconic for Budapest and among my favourites.

DSC_8621 copy

DSC_8608 copy

DSC_8542 copy

And hills

Buda is hillier and that makes it more attractive for me. It also seems more authentic. The Statue of Liberty towers over The Gellért Hill which is a probably the best-known touristic attraction. You have to go there twice because seeing it during the night and day has an absolutely different quality. The sculpture seems to watch the city steadily and proudly. There are good reasons to do so since it’s really impressive. At the foot of the hill, there’s the Gellért Hotel. Each time I’m there, I’m trying to get in. But since I’m quite shy and I don’t have my Rolls Royce yet – though it could turn out that I’m the first one to be parking there with such a car, I always run away. Inside there’re the famous baths but I rather go to those which are not so well-known and thanks to it, less crowded. I love staring at the Parliament while lying in the pool that is located on the rooftop. Even better when it’s pouring rain.

IMG_1392 copy

As I mentioned, the colourful roofs of Budapest are among my favourites. Buda Castle is located on the hill. In fairies for children – such as Cinderella, Sleeping Beauty or even Shrek – it’s hard to precise in which century the action really takes place. Everything is colourful, but there are also dragons and since we are still not really sure when they became extinct, it’s hard to precise the time. I call this mysterious period of history the Fairy Medieval Ages and that’s when I believe Buda Castle was built.

My fav street – Bartók Béla str. – starts at the Gellért Hotel and goes in the opposite direction than the city centre is. It looks like an avenue with huge trees, beautiful buildings around and nice places to go (I didn’t have occasion to check all of them yet because there’re some limitations put by my bf due to the fact that I’m the spoiled kid who would like to eat out every evening). Although I’m not writing this time the post about 5 things you should do, I can recommend a few places. Partly because I like them so much that I just wanna write about them. Next to Gárdonyi tér which is not really worth attention, there’s a place called Hadik. Spacious restaurant with a cosy feeling serves really good seasonal food. I appreciate restaurants where they change their menu because that prevents from boredom and gives a guarantee of fresh food. Additionally, you can also find there some more typical food but it’s far better than what they can offer you in the touristic places. On the opposite side, there is Kelet Café, my favourite coffee spot. Full of books, also in English, it’s a good place for a coffee and light lunch during the day and in the evening, it becomes a wine spot. Recently I also checked that it’s good for writing, just as a place where I am right now, but in Warsaw.

IMG_1374 copy

I like the whole XI. district with its hidden café places and greenery, perfect for aimless slow walks. It’s more authentic and tranquil. The old tenements hide real treasures inside such as my fav lift. It’s old, metal, with wooden doors and you have to open it with a huge key.  I only have to be carefull not to meet the lady from the fourth floor. Not because I don’t want to talk to her. I would love to chat but my language skills are quite poor which she doesn’t perceive as an obstacle at all. I like observing her secretly from upstairs though: her slow mornings, daily routines, reading newspapers, watering flowers.

DSC_2943DSC_8467 copyDSC_2940

Hungary can’t surprise me a lot because it’s the same happy – unhappy post-communist reality as Poland. The reality of bumpy roads, where the newest technology provides futuristic ticket machines that are very modern but it’s a Russian roulette whether you will find it on the bus stop or not. It could be beautiful but doesn’t really know how yet. Perhaps that’s why I don’t feel here so far away from home.

 

* * *

 

Nigdy nie planowałam jechać do Budapesztu, aż pewnego dnia otrzymałam ku temu dobry powód, który dał początek wielu podróżom. W zasadzie mogę posunąć się dalej i przyznać, że do czasu, kiedy tam nie pojechałam, moja wiedza geograficzna z Europy Środkowo – Wschodniej ograniczała się do Czech, a wszystko poniżej trochę mi się rozmazywało. Teraz jest trochę lepiej i znacznie powiększyłam swoje zakresy, bo po pierwsze zapuściłam się w te rejony, a po drugie, stwierdziłam, że po prostu nie wypada nie wiedzieć. Poza tym dzięki historiom o dawnej potędze „Wielkich Węgrach” poznałam, przynajmniej z opowieści, wszystkich sąsiadów, którzy zabrali im sporą część kraju. Węgrzy najbardziej nie lubią się z Rumunią i to bynajmniej z powodu wampirów, ale strat wojennych. Europa w dzisiejszych czasach jest już tak wymieszana, że trudno dojść co się komu należy, bo każdy kawałek ziemi zmieniał właściciela przynajmniej raz. Może z wyjątkiem Rzymu.

Ale wróćmy na tereny, gdzie nikt poza Węgrami nie rozumie, co się dzieje, i to bynajmniej z powodu zawiłych wydarzeń historycznych, ale języka.

Budapeszt zachwycił mnie od początku i może właśnie dlatego, że wcale tego od niego nie oczekiwałam. W zasadzie nie oczekiwałam od niego niczego, bo nigdy nie planowałam ani nie marzyło mi się, żeby tam pojechać. A nie słusznie. Po wielu „oklepanych” stolicach, które miałam okazję odwiedzić (poza o dziwo Londynem), Budapeszt oczarował mnie nie mniej niż Paryż.

Miasta nad rzeką

Po pierwsze powiedzmy sobie, że miasta, które nie leżą nad jakąś wodą od razu dostają ode mnie kilka punktów ujemnych. Nie pomaga im też fakt, że jestem z Wrocławia, gdzie woda naprawdę przeplata miasto w każdym możliwym punkcie i kierunku. Poprzeczka jest zatem naprawdę wysoko. Ale Budapeszt jej sprostał. Dunaj jest potężny i robi równie duże wrażenie. Można wręcz powiedzieć, że miasto opiera się na rzece. Na takiej rzece można budować cywilizację.

Parlament, chyba najładniejszy z tych europejskich i chyba najgorzej zarządzany – chociaż jeśli chodzi o politykę, to idziemy chyba łeb w łeb- idealnie wpisuje się w Dunaj. Jest potężny i rozległy jak sama rzeka, i tak jak płynie Dunaj, tak i on wydaje się pewnie trwać. Mam takie miejsca, gdzie mogę po prostu stać i patrzeć godzinami. Najlepiej sama albo będąc z kimś, z kim tak samo dobrze się milczy, jak i rozmawia. Do tych miejsc należy polskie morze, zwłaszcza wtedy, kiedy dobiegam do niego pierwszy raz po roku niewidzenia. Oprócz tego mój wrocławski jaz bartoszowicki i przelewająca się przez niego woda oraz widok z pewnego parku w Porto. I jeszcze kilka innych rzeczy. Należy do nich też ten o to parlament. Olbrzymi gmach wydaje się być bardzo zawiły w swojej konstrukcji: przepełniony detalami i licznymi ornamentami sprawia, że nie sposób ogarnąć go wzrokiem na „raz”. Warto pochodzić dookoła i wdać się w szczegóły.

Z tysiącem mostów

W żadnym mieście nie ma dla mnie większej atrakcji niż przejeżdżanie przez most. Dla tego tak ważna jest kwestia rzeki. I tu egzaminu nie zdało miasto Łódź, gdzie ponoć, jak powiedział mi kiedyś znajomy, są rzeki podwodne. Brzmi równie fascynująco, co prawdziwie i dlatego też nigdy ich nie widziałam. Jeśli ktoś o tych rzekach coś wie, to bardzo bym prosiła o kontakt.

Mam taką niepisaną zasadę, że zawsze na moście musze rozejrzeć się dwa razy, żeby zobaczyć rzekę z obu stron. Dzisiaj był to na przykład Most Poniatowskiego w Warszawie, przez który pędziłam taksówką. Kiedyś był to codziennie, dziś trochę bardziej okazjonalnie, po kolei Most Zwierzyniecki i Grunwaldzki (albo Społeczny, jeśli wybrałam dłuższą trasę tramwajem). Często, aby wywiązać się z mojej zasady, musiałam nieźle się nagimnastykować i przepraszać łokcie współpasażerów, żeby móc wyjrzeć przez okno.

O dziwo Budapeszt zasługuje bardziej na spojrzenie w stronę Wiednia, bo strona Wschodnia robi się o wiele bardziej przemysłowa. Także jak zwykle zapatrujemy się na Zachód, a tym samym w przeciwnym kierunku niż bieg rzeki. Po lewej Buda, po prawej Peszt. Inna forma podziału miasta, którą proponują nam sklepy z turystycznymi t-shirtami to „Buda.fucking.Pest”, ale mnie nie przekonuje.

Peszt to miejsce pięknie wzniesionych kamienic, sztandarowych zabytków, wielkiego turystycznego deptaka i miliona langoszy. Najlepiej wspominam je z pewnego razu, kiedy to zimna i gęsta mgła wieczorna spowiła większość miasta i wygoniła prawie wszystkich turystów i przechodniów. Ja sama też jestem oczywiście turystką. Ale pogoda zostawiła całe miasto dla mnie.

Olbrzymie kamienice są dobrym wyznacznikiem skali miasta. Przepiękne majestatyczne rzeźby spoglądają z wielu budynków. Wystarczy zadrzeć głowę.

Poza tym najbardziej zapadły mi pamięć kolorowe dachy, które dla mnie już zawsze będą kojarzyć się z Budapesztem. Miasto nie ucierpiało tak w czasie wojny – głównie zniszczono mosty – i komunizm nie zdołał wszystkiego przejeść swoim żelbetonem i kwadratowymi kształtami.

I pięknymi wzgórzami

Buda to ta bardziej górzysta część. Tu też znajduje się kilka sztandarowychzabytków, jak Wzgórze Gellérta, nad którym dominuje Statua Wolności bacznie i dumnie (wcale jej się nie dziwię) spoglądająca na całe miasto. Trochę tak, jakby otaczała je swoją opieką. U stóp wzgórza znajduje się przepiękny Hotel Gellért ze sławnymi łaźniami. Ja jednak wybieram te mniej znane, gdzie z dachu budynku można leżąc w wodzie patrzeć na podświetlony parlament i statki pasażerskie. Najlepiej, jeśli pada wtedy ulewny deszcz.

Nad wzgórzami ulokowany jest jeden z moich ulubionych kolorowych dachów, czyli Zamek Buda. W bajkach dla dzieci – mam tu na myśli np. Kopciuszka, piękną Śpiącą Królewnę, ale też Shreka – często trudno powiedzieć, w jakich czasach dokładnie rozgrywa się akcja. Wszystko jest kolorowe i niby przypomina pewną epokę, ale są smoki, a jako że wciąż. Nie udało się określić, kiedy one żyły, nie wiadomo, co to za czasy. Ja nazywam ten okres bajkowe średniowiecze i wydaje mi się, że wtedy właśnie wybudowano zamek   Całość wygląda jak małe śmieszne w swojej skali miasteczko, trochę właśnie baśniowe, które wyrosło na szczytach wielkiego miasta.

Oprócz tego, jest moja ulubiona ulica, którą podobno władze chcą zamienić na deptak, chociaż już trochę nim jest. Mimo że tym razem piszę bardziej refleksyjnie, i nie jest to pięć rzeczy, które należy zrobić w węgierskiej stolicy, to mogę polecić moje absolutnie ulubione miejsca. Gárdonyi tér to mały zielony skwer, obok którego znajduje całkiem spora, choć bardzo klimatyczna knajpa Hadik. Lubię miejsca, gdzie menu zmienia się sezonowo, a tu jeszcze można natrafić się na jakieś lokalne specjały i daleko im do tych, które serwują turystom. Dokładnie po przeciwnej stronie znajduje się moja ulubiona Kelet Café, w której kilka razy, z racji tego, że mi po drodze, zdarzyło mi się przesiadywać i stukać w klawiaturę, tak jak właśnie robię to teraz, tylko że w Warszawie. Jest przepełniona międzynarodowymi książkami, po które każdy może sięgnąć. Dużo osób przychodzi tu popracować. W południe można napić się dobrej kawy i zjeść lunch albo pyszne ciasta, a wieczorem zamienia się w gwarne miejsce przepełnione rozmowami osób, które piją wino. Ze mną i z moim rose na czele.

Lubię XI. dzielnicę, bo trochę tu ciszej, a dalej pięknie i zielono. W wiekowych kamienicach wjeżdża się na pietra starą bogato zdobioną windą, czyli taką metalową klatką z pięknymi ornamentami, lustrem i dwuczłonowymi drewnianymi drzwiami, które otwiera się wielkim kluczem jak do zamczyska. Tabliczki na drzwiach, tak jak wszędzie zresztą, podają imiona mieszkańców, ale tak jak nigdzie indziej nic się nie zrozumie. Jeśli już uda przeczytać się zawiłe imię, to znowu niespodzianka, bo Węgrzy najpierw zapisują nazwisko.

Zawsze uważam na panią z czwartego i staram się przemknąć niezauważona. Nie dlatego, że nie chcę z nią porozmawiać, bo bardzo chętnie bym to zrobiła, ale póki co ograniczają mnie moje możliwości językowe. Jej natomiast zupełnie to nie przeszkadza, czym wprawia mnie w częste zakłopotanie. Za to lubię ukradkiem obserwować jej powolne dni z góry: poranne czytanie gazet, podobne tematyką do tych, które czytała moja Babcia, całą masę dywaników na balkonie i podlewanie kwiatów.

Węgry nie zaskakują wiele różnicami kulturowymi (poza językiem, który nieustająco mnie zaskakuje i wprawia w osłupienie), bo żyją sobie w podobnym do nas, postkomunistycznym świecie. Świecie nierównych chodników, niezwykłych udogodnień technicznych w postaci najnowszych biletomatów, które owszem są, ale nie na każdym przystanku i ciągłą próbą znajdowania tańszych zamienników, które niekoniecznie upiększają miasto. Ale może dlatego czuję się tu tak niedaleko od domu.

2 Comments Add yours

  1. ourcrossings says:

    Wow, Budapest looks and sounds like an amazing place to explore, would love to visit one day 😀

    Liked by 1 person

    1. it is amazing indeed:)

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s