One day trip in the Netherlands​

low tide at the North Sea

Just as real espresso tastes best when drinking slowly on a small square in Italy, the harsh northern countries visited in the winter reveal more of their character and authenticity. The temperature might not be the most pleasant but it gives you a good excuse to drop in somewhere for a coffee whenever you feel like.

* * *

Tak jak prawdziwe espresso najlepiej smakuje pite w słoneczne przedpołudnie na małym placyku we Włoszech, tak surowe kraje północy najwięcej charakteru i autentyczności mają zimą. Z minusowymi temperaturami nie jest najprzyjemniej, ale za to najpiękniej.

przewiń w dół, aby przeczytać po polsku:)

* * *

Schiermonnikoog is one of the northernmost islands of the Netherlands, which together with other isles entangles the land in the shape of a ribbon. This astonishing island, although quite easily reachable from the land, will move us to a completely different world. The world of cool seaside wind, where red brick houses bravely endure heavy rains and cold climate. A world that is completely grey for six months and where the clouds cover the sky tightly.

I assume I was very lucky as I decided to go there in December, yet came across a sunny day. Probably it was one of the few in the year. I dare even say it was double luck because, although I didn’t plan anything, it all went surprisingly better than many of thought through trips.

To be very precise, my yet favourite day trip began on the 5th of December at 5:30, in Groningen. Groningen is a town nearby the North Sea in the top east corner of Netherlands, it is famous for its university.) Five-thirty in winter, it’s not the same five-thirty as the one in August. It’s still dark and cold outside, and the prospects of getting out of your warm bed and going outside is rather terrifying. In such conditions, the duvet is getting much heavier. However, somehow, I don’t know how, I managed to force myself and as it turned out later, it was definitely worth it.

In general, I believe that if a holiday sounds promising, but a long journey discourages you, you should still go. After all, you will forget all those sleepless hours or the heavy suitcase you had to pull (I am an expert in it), but what you will remember, is a nice holiday.

But in the Netherlands, communication is always very well organized. You don’t have to think too long how to get from point A to point B, because probably someone has done it for us already. Although you might have to change 4 times, from Groningen to the island Schiermonnikoog the access is relatively easy.

From Groningen, Hofdstadion take the bus nr 163 to Lauwersoog and get out at Lauwersoog, Robbenoort.

The harbour from where the ferry leaves is just behind the bus stop. The ferry will take you to the island. You can buy tickets here.

ferry leaving to Schiermonnikoog

The advantages of getting up at daybreak are such that you have a chance to see all these things which we usually miss. For me, it was the sunrise viewed from the ferry. I acted like a child running around and couldn’t decide whether I prefer to beam at it from the rooftop or rather while sitting inside at water level.

The ride lasts just over half an hour. After docking, there’s a bus right away to take you straight to the city centre. Well, I’m not sure if the city centre is the correct word to use. It’s more of a town than a city. But it’s really charming, Dutch-style of course, all built of red bricks.

The best way of exploring the island is by bicycle. Of course, it’s easier to rent than bringing your own one with you. I took mine from here, but there are plenty of other rentals in a walking distance.

Rather than naming specific attractions, I recommend simply just to try roaming. The time here, not like at those popular places, flows slower and it’s most pleasant without any plans. You won’t miss anything because it is not Rome, the Colosseum won’t close at 5pm. But for those seeking cultural values, there’s a Shell Museum and a Bunkermuseum. In the meantime, I will keep writing more about those roaming experiences.


The only one on the island. Here too, everything is small and charming. Cosy cafes, tiny hotels, cute houses and narrow streets, constantly intertwining with each other. There is peace, silence, well, the whole place is fairly empty. In winter it’s almost extinct. Probably it gets busy during Summer because there must be a reason why there are so many Airbnb’s here. Just stroll along and enjoy Dutch domesticity.

There are really nice coffee houses and few stylish hotels if you need to overnight (the cute one or go bigger one :))

Where the town slowly ends you can see oceans of…


The dunes sprawl almost all the way along the island and the view is really breathtaking. The wind bends the colourful reeds in its grip, so it’s hard to say whether you are still looking at the wavelike grass or if it’s already the sea. The paths go up and down and they are all passable by bike. And one of them leads to a …


It’s just as red as a lighthouse should be. At least that’s how I always imagined it in fairy tales. I don’t know whether there’s a lighthouse keeper and whether he has a yellow coat or not, but what I know is that you can’t get inside. From the outside alone, it looks very picturesque.


Regardless of the given latitude, I like the beach and the sea. I like where it’s warm, where you can bask and surf, but I also like the cold ones, which have fewer enthusiasts. I like its winter emptiness and the fact that instead of tourists you can only meet the cool wind there, the harsh climate and the angry sea.

And that was the December beach at Schiermonnikoog. Or maybe it was even more beautiful, because the low tide took about a kilometre from it, leaving only ankle-deep water and created a double horizon, where the first line was the beginning of the sea, and the other its end.

Sand dunes

My boyfriend-to-be made a bet with his friends that he will swim in the North Sea once we get there. And if he could, I must not be less either! So, I jumped too. Hurray!

It was warmer then I would expect. Or maybe it was a thermal shock and that’s why I felt nothing.

And that’s why it is suggested to go to a cafe or pub again. If someone on the way (or while reading this) gets hungry, cold  — jumping into the sea is optional but you can just simply get cold without it — you certainly deserve something warm. The Dutches like everything fried and if they could they would preferably put everything in a deep fryer. But somehow, they manage it far better than the British and it’s really tasty!

I had a pumpkin soup with croutons in a very cosy pub with a strange name of TOX. It probably worked better than any other warm drink would have. I love sitting in the warm and cozy cafe place and staring through the window at the chill outside.

Schiermonnikoog will never be an island like Madeira or Mallorca that attracts crowds. There isn’t so much to offer, but it is still a nice place. Way calmer. I prefer that some places just remain slightly undiscovered.

For me already the meaning of the word island has some magic. I like those pieces of land that the sea has whipped from the continent. It makes them more inaccessible and unique. For me, the smaller and more remote the island is, the better. Perhaps that’s why last time when I went to the bookshop, I fell in love and later on became a proud owner of the book named Atlas of Remote Islands. Fifty Islands I Have Never Set Foot On and Never Wil written by Judith Shalansky. I love these forgotten places and I hope some of will stay untouched … 🙂

* * *

Schiermonnikooog to jeden z najdalej wysuniętych punktów Holandii, który wraz z kilkoma pobliskimi wyspami ładnie oplata kraniec kontynentu, a cały archipelag wygląda jak wstążka, za którą znajduje się już tylko morze.

Ta piękna wyspa, mimo że jest dość łatwo osiągalna z lądu, przeniesienie nas zupełnie inny świat. Świat chłodnego nadmorskiego wiatru, gdzie ceglane domki dzielnie znoszą ulewne deszcze i mroźny klimat. Świat, który na ogół przez pół roku jest szary, a chmury szczelnie zakrywają niebo. Ja, mimo że postanowiłam wybrać się tam w grudniu, to natrafiłam na słoneczny dzień. Zapewne jeden z niewielu w ciągu roku, więc jestem szczęściarą. I to podwójną, bo chociaż nic nie zaplanowałam, to wszystko udało się zaskakująco dobrze i lepiej niż wiele przemyślanych wcześniej tripów.

Wyruszyłam 5 grudnia o 5:30 z Groningen (to takie holenderskie nieduże miasto położone nieopodal Morza Północnego, które słynie ze swojego uniwersytetu). Piąta trzydzieści zimą, to nie ta sama piąta trzydzieści, co ta sierpniowa. Bo jeśli na dworze jest jeszcze ciemno i mróz, a przed nami perspektywa wstania z łóżka i wyjścia na zewnątrz, to każdy doskonale wie, że w takich warunkach kołdra robi się zdecydowanie cięższa. Jednak jakoś udało mi się przełamać i jak się potem okazało, zdecydowanie było warto.

Jestem wyznawczynią teorii, że jeśli wakacje zapowiadają się obiecująco, ale zniechęca długa podróż, albo kilkukrotna przesiadka, to i tak trzeba jechać. Bo później nie pamięta się tych wszystkich nieprzespanych godzin i ciągnięcie ciężkiego bagażu (w tym jestem specjalistką), a pozostają tylko wspomnienia udanego wyjazdu.

W Holandii komunikacja jest bardzo dobrze zorganizowana. Tu raczej nie trzeba zbyt długo kombinować, jak dostać się z punktu A do punktu B, bo na ogół ktoś już to za nas wcześniej bardzo dobrze przemyślał.

Z Groningen na wyspę Schiermonnikoog dojazd jest stosunkowo łatwy.

Wystarczy złapać autobus z Groningen, Hofdtstadion w kierunku Lauwersoog i wysiąść na Lauwersoog, Robbenoort.

Port, z którego odpływa prom znajduje się zaraz za przystankiem. Bilety można kupić tu.

Na wyspie Schiermonnikoog autobus zawiezie nas do miasteczka. Jest to jedyny działający tam autobus, więc nie ma dylematu, do którego wsiąść. Warto jednak wybrać się tam wcześnie, żeby wydłużyć sobie dzień.

Zalety wstawania o świcie są takie, że ma się szansę zobaczyć te wszystkie rzeczy, które na ogół nas omijają. Dla mnie był to wschód słońca oglądany z promu. Zachowywałam się jak dziecko, które nie mogło się zdecydować, czy woli go oglądać na dworze z dachu statku, czy może w środku na poziomie wody.

Podróż promem trwa niewiele ponad pół godziny, a pod sam port podjeżdża autobus, który zawiezie nas do centrum. Nie jestem pewna czy to słowo, jest tu odpowiednie, bo żeby było centrumto musi być i miasto, a takiego tu nie ma. Ale jest za to urocze holenderskie miasteczko, oczywiście całe zbudowane z czerwonej cegły, ale jakoś więcej tu miejsca i domki nie są takie ściśnięte.

Wyspę najlepiej zwiedzać rowerem, który można wypożyczyć na miejscu. Nie opłaca się ciągnąć swojego, bo podróż jest wieloetapowa. Ja swój wypożyczyłam stąd.

Jeśli chodzi o atrakcje, to ja najbardziej polecam tą, która nazwałam wałęsanie.Bo tu czas, jak w każdym mniej zaludnionym miejscu, płynie wolniej i najprzyjemniej jest po prostu nie mieć planów. Nic nam nie umknie, bo to nie Rzym i Koloseum nie zamkną o 17. Warto poszwendać się bez planu. Ale dla spragnionych walorów edukacyjnych mamy Muzeum Muszli i groźnie brzmiące Bunkermuseum. Ale przejdę do tych bardziej wałęsających się atrakcji.


Jedyne na wyspie i typowe w swoim holenderskim stylu. Wszystko jest tu małe, urocze i opowiadając o tym, powinno się zdrabniać każde słowo. Kawiarenki, hoteliki, drobne domki i wąskie uliczki, które przeplatają się ze sobą. Panuje spokój, cisza i jest dość pusto. Zimą wręcz wymarle. Myślę, że Schiermonnikoog odżywa latem i pewnie nawet tu tłoczno, bo przecież ktoś te wszystkie domy wakacyjne, których jest mnóstwo, musi zapełniać (gdyby ktoś potrzbował przenocować: mały hotelik albo duży :)) 

A tam, gdzie kończy się miasteczko, zaczynają się …


Są przepiękne, a urody dodatkowo przysparza im wiatr, który wygina kolorowe trzciny w swoim uścisku, tak, że w zasadzie nie wiadomo, kiedy kończą się falę uformowane z traw, a zaczynają te przez morze. Wydmy ciągną się prawie przez cały pas nabrzeża wyspy, który jest dość pagórkowate. Ścieżki, wszystkie przejezdne rowerem, wiją się góra – dół, a jedna z nich prowadzi do…


Jest czerwona, czyli taka, jaka powinna być latarnia. Przynajmniej ja tak ją sobie zawsze wyobrażałam w bajkach. Nie wiem, czy jest i latarnik w żółtym płaszczu, ale do środka wejść się nie da. Za to z zewnątrz wygląda bardzo malowniczo.


Plażę i morze lubię niezależnie od szerokości geograficznej. Lubię tę ciepłą, gdzie można się wygrzewać i surfować, ale lubię też tą chłodną, która ma mniej wielbicieli. Lubię jej zimową pustkę. To nie lato i już nie można się rządzić swoim parawanem. Bo wtedy plaża zamyka się dla turystów i wpuszcza chłodny wiatr, surowy klimat i groźnie sfalowane morze. Taka plaża budzi więcej szacunku.

I taka właśnie była grudniowa plaża na Schiermonnikoog. A w zasadzie jeszcze piękniejsza, bo odpływ zabrał z niej około kilometra, pozostawiając tylko wodę po kostki i utworzył podwójny horyzont, gdzie pierwszą linią był początek morza, a drugą jego koniec.

Mój wtedy jeszcze nie chłopak założył się ze znajomymi, że się wykąpie. A jeśli on potrafił, to ja oczywiście nie mogę być gorsza, więc też wskoczyłam. Hura!

W grudniu Morze Północne nie jest takie zimne, jakbym tego oczekiwała. Albo może zadziałał szok termiczny i kiedy na kilka sekund wskoczyłam do wody, nie odczułam przejmującego zimna.

Ale właśnie po tym sugerowane jest ponowne udanie się do kawiarni albo pubu. Jeśli ktoś po drodze (albo w trakcie czytania) zgłodniał, zmarzł (wskakiwanie to morza nie jest obowiązkowe, można zmarznąć i bez tego), to zdecydowanie zasłużył na coś ciepłego. Holendrzy lubią wszystko co smażone i najchętniej by zaraz całe jedzenie wrzucili do frytkownicy. Ale jakoś udaje im się to zdecydowanie lepiej niż Brytyjczykom i jest smacznie.

Nie ma nic przyjemniejszego jak zaszycie się w przytulnym wnętrzu kawiarni i patrzenie przez okno, jak zimno jest na dworze, a jak nam tu w środku ciepło.

Ja zjadłam zupę dyniową z grzankami w bardzo przytulnym pubie o dziwnej nazwie TOX i chyba zadziałało lepiej niż jakikolwiek napój rozgrzewający.

Schiermonnikoog nigdy nie będzie wyspą jak Madeira czy Majorka, które ściągają tłumy. Nie ma też tyle do zaoferowania, ale nadal jest przyjemnym miejscem. Takim trochę bardziej spokojnym. I dobrze. Wolę, żeby niektóre miejsca pozostały po prostu takie sobiei mogły tkwić oblewane przez fale oceanu, żeby tylko czasem jakiś przypadkowy fanatyk słowa wyspa tam zawitał.

Dla mnie już samo znaczenie słowawyspa kryje w sobie jakąś magię. Lubię te kawałki lądu, które morze siłą oderwało od reszty kontynenty, czyniąc je bardziej niedostępnymi. I tak sobie te biedne kawałki samotnie tkwią oblane ze wszystkich stron wodą. A ludzie i tak do nich ciągną. Zabawne. W zasadzie im mniejsza i bardziej oddalona od wszystkiego wyspa, tym lepiej. Może dlatego tak bardzo moją uwagę przyciągnęła ostatnio w księgarni książka Judith Schalansky Atlas wysp odległych. Pięćdziesiąt wysp, na których nigdy nie byłam i nigdy nie będę, której zresztą stałam się dumną posiadaczką. I taką mam cichą nadzieję, że te kilkadziesiąt wysp nigdy nie zostanie odkryte … 🙂


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s